
Μια ερασιτεχνική και κάπως αμήχανη προσπάθεια φωτογραφικής καταγραφής και παρουσίασης της υπέροχης φύσης της Ρούμελης . Στο μικρό αυτό οδοιπορικό κυρίαρχη θέση καταλαμβάνει η πατρίδα μου η Ευρυτανία , μέσα από τα βουνά της , τα ποτάμια της , την χλωρίδα και πανίδα της , την ιστορία της , τους ανθρώπους της και τα έργα τους . Ευχή και μοναδική μου επιδίωξη, οι όποιες - αναπόφευκτες - ατέλειες και τα λάθη του εγχειρήματος αυτού να μην θαμπώσουν στο παραμικρό την ομορφιά της !
Ευχάριστα συναισθήματα μέσα από τις φωτογραφίες σου,παρηγοριά μιας χειμωνιάτικης μέρας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαρακολουθώ τις αναρτήσεις σου Ηλία,αλλά από ότι κατάλαβα εδώ δεν υπάρχει εύχρηστο βήμα για διάλογο.Το προτιμώ όμως από όλα τα άλλα site,γιατί έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ τον πόνο των φίλων μου απερίσκεπτα,χωρίς τις οποιασδήποτε υποχρεώσεις.
Νομίζω ότι είναι νωρίς για Αναστάσιμες ευχές...
Σαφώς και δεν υπάρχουν υποχρεώσεις και προαπαιτούμενα εδώ , Θέμις .
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ απόσταση και η ανωνυμία προστατεύει τις περισσότερες φορές .
Επικοινωνείς στο χαλαρό με κάποιον που πολύ εύκολα μπορεί να αποδειχτεί ο μίστερ Χάϊντ !
Ποτέ δεν ξέρεις ....
Προσωπικά προτιμώ να αναδεικνύω την φωτεινή πλευρά της ζωής . Δεν αγνοώ την ύπαρξη του σκοταδιού αλλά προσπαθώ να το ξεπερνάω, όσο αυτό δεν καταντάει ουτοπικό και αφελές.
Τις πασχαλινές ευχές θα στις στείλω την Τετάρτη, γιατί μετά θα σκορπίσουμε στις προγονικές μας εστίες για να ξανατυλίξουμε το χαλαρό και μάλλον μπλεγμένο κουβάρι της μνήμης μας .
Ευχαριστώ !
Βλέπω το σκοτάδι σαν την άλλη μορφή του φωτός Ηλία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο και να προσπαθώ να απενοχοποιήσω την νοσταλγία,το άρωμα της πασχαλιάς δεν θα φύγει ποτέ από την μνήμη μου.
Νοσταλγία, θέμις, είναι ο πόνος της επιστροφής, για την προσμονή της επιστροφής ακριβέστερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι όμορφο συναίσθημα, είναι μνήμη, είναι απόφαση είναι αυτοπροσδιορισμός.
Και ποτέ μα ποτέ ενοχή !
Με το πνεύμα αυτό και το Ελληνικό μας Πάσχα είναι ένα κομμάτι του εσωτερικού μας εαυτού .
Όταν δεν εξαντλείται σε τυπικότητες και δογματισμούς βέβαια.